สมัครสมาชิก
ลืมรหัสผ่าน สมัครสมาชิก
หมวดหนังสือ
Facebook


30 กันยายน 2556

สยบรักซาตานร้าย - ตอนที่ 14 - ท้อง!! 100%

ผู้อ่าน : 8,696 ผู้เขียน : ต้นไผ่


บทที่14 ท้อง!! 100%

    ที่ประเทศไทย

          

     

        “พี่ลิน…พี่ลินครับผมกลับมาแล้วนะ” ธีทัตเดินเข้าบ้านมาพลางร้องเรียกหาพี่สาวไปด้วย

             “เราก็มาด้วยนะที่รัก…อยู่ไหนออกมาหาให้ชื่นใจหน่อยเร็ว มาดูสิว่าเราซื้ออะไรมาฝาก” มาวิลก็ร้องเรียกเช่นกันขณะที่วางของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่หน้าโซฟา

               “อะไรกันสองคนนี้มาถึงก็เอะอะเสียงดังลั่นบ้านเลย” อรนลินต่อว่าแต่ไม่จริงจังนักขณะที่เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับน้ำเย็นสองแก้ว

            “เอาทานน้ำเย็นๆก่อนจะได้หายร้อน” เธอพูดพร้อมกับส่งถาดที่ใส่แก้วน้ำออกมาให้น้องชาย

           “ทำไมต้องทำด้วยเดี๋ยวผมเข้าไปทำเองก็ได้ พี่นั่งอยู่เฉยๆเถอะครับ” ธีทัตรีบรับถาดนั้นจากพี่สาว พร้อมทั้งบ่นด้วย

           “จริงด้วยต่อไปลินไม่ต้องทำแบบนี้อีกแล้วนะกำลังท้องกำลังไส้เดี๋ยวก็เป็นอันตรายต่อลูกในท้องหรอก”มาวิลเห็นด้วยกับธีทัตจึงเสริมขึ้นเช่นกัน

        “นี่ยกน้ำแค่สองแก้วมันไม่กระทบกระเทือนอะไรนักหรอกน่าอย่าเวอร์กันให้มากนักเลย” เธอมองค้อนทั้งสองคนอย่างหมั่นไส้ที่ห่วงนั่นห่วงนี่และห้ามโน้นห้ามนี่มากเกินไปจนเธอแทบจะเป็นง่อยอยู่แล้ว ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนพอรู้ว่าหล่อนท้องทั้งสองคนนี้ก็ไม่ให้เธอทำอะไรเลย แม้แต่งานก็ไม่ให้ไปทำแต่อรนลินไม่ยอมและดื้อจะยังไปทำงานเช่นเดิน จนทั้งสองคนอ่อนใจจึงต้องยอมให้ไปทำงานตามเดิม

       “ก็เราเป็นห่วงนี่ครับ” ธีทัตพูด

        “ใช่เราเป็นห่วง”มาวิลเสริมที่ธีทัตพูดอีกครั้ง

        “ขอบคุณนะที่ไม่ถามอะไร ขอบคุณ” อรนลินกลายเป็นคนที่อ่อนแอตั้งแต่รู้ตัวว่าตัวเองตั้งท้องและลูกของเธอที่กำลังจะเกิดมาก็จะเป็นเด็กกำพร้า คิดแล้วก็นึกสงสารลูกและเธอก็ต้องเสียน้ำตาให้กับเรื่องนี้ทุกครั้งที่คิดขึ้นมา

         “พี่ลินไม่ต้องคิดอะไรมากนะครับทำใจให้สบายคุณหมอบอกว่าห้ามเครียดเดี๋ยวจะมีผลกระทบกับเด็กในท้องได้นะ”

 ธีทัตเตือนอย่างเป็นห่วง เขารู้ว่าพี่สาวแอบร้องไห้อยู่บ่อยๆทุกครั้งที่อยู่คนเดียว ตั้งแต่รู้ตัวว่าท้อง อยู่ต่อหน้าทุกคนพี่สาวเขาจะแสร้งแสดงทำตัวร่าเริงเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่ท้องไม่มีพ่อแบบนี้ แต่ความจริงแล้วพี่สาวของเขาน้ำตาตกอยู่ข้างในอกตลอดเวลา จะมีผู้หญิงคนไหนล่ะที่จะทำใจรับได้กับการที่ต้องท้องอย่างไม่คาดฝันแบบนี้ และยังท้องโดยที่จะต้องถูกเพื่อนร่วมงานและคนที่รู้จักถามถึงพ่อของเด็กในวันข้างหน้า ตอนนี้อาจจะยังไม่มีใครรู้ว่าพี่สาวของเขาท้องเพราะอะไรๆมันยังเห็นไม่ชัด แต่อีกไม่นานท้องพี่สาวของเขาก็จะโตขึ้นและเมื่อนั้นแหละไม่รู้ว่าพี่สาวจะรับมือกับสิ่งที่จะตามมาได้หรือเปล่า คิดแล้วก็อดเป็นห่วงและกังวลไม่ได้  แล้วก็ทำให้พาลคิดถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้พี่สาวเขาต้องเป็นแบบนี้และก็คิดถึงใครอีกคนด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง ซาร่าจะคิดถึงเขาเหมือนที่เขาคิดถึงหล่อนทุกลมหายใจเข้าออกบ้างหรือเปล่านะ?

     “ที…นายที ใจลอยไปอเมริกาอีกแล้วล่ะสิท่า”มาวิลแซวเมื่อเรียกตั้งนานแต่มาวิลไม่ได้ยินจนต้องตะโกนเสียงดังข้างหู

     “เอ่อ…คือ”ธีทัตแก้ตัวไม่ออกเพราะมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

      “ไม่ต้องแก้ตัวหรอกของแบบนี้มันเข้าใจกันได้คิดถึงน้องสาวนะคิดได้แต่ห้ามคิดถึงไอ้มาเฟียนั่นเด็ดขาด ถ้าจะคิดถึงมันก็จงคิดอย่างแค้นเคืองเท่านั้นเขาใจไหม?”มาวิลสั่งด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อคิดถึงคนที่ทำให้เพื่อของเขาต้องกลายเป็นผู้หญิงที่ท้องไม่มีพ่อแบบนี้

      “เราสาบานเลยนะลินว่าถ้าเราเจอมันอีกเราจะฆ่ามันด้วยมือของเราเอง” มาวิลพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างสายตาวาวโรจน์อย่างน่ากลัว 

      “อย่าเลยวิลอย่าไปทำเวรทำกรรมกับเขาอีกเลย ต่างคนต่างอยู่แบบนี้น่ะดีแล้ว”

      “จะดีได้ยังไงล่ะดูสิ่งที่มันทำเอาไว้กับลินสิ” มาวิลพูดอย่างเดือดดาล แต่แล้วก็สำนึกผิดว่าไม่ควรพูดอะไรแบบนั้นออกไปเมื่อเห็นสีหน้าหม่นของเพื่อนสาว

“เราขอโทษลินเราไม่ได้ตั้งใจจะซ้ำเติมตัวเลยนะ” มาวิลพูดอย่างสำนึกผิดพลางลุกขึ้นมากุมมือของเพื่อนสาวเอาไว้อย่างปลอบใจ

      “ไม่เป็นไรเราเข้าใจ” อรนลินพูดเสียงสั่นเครือเหมือนกำลังจะร้องไห้ ทำให้มาวิลต้องรีบดึงร่างของเธอเข้ามากอดเอาไว้แน่นอย่างปลอบโยน

       “อย่าร้องนะลินอย่าไปเสียน้ำตาให้คนเลวแบบนั้น อย่าไปคิดถึงมัน สาปส่งมันไปจากชีวิตซะ”

    อรนลินทำตามที่มาวิลบอกไม่ได้เธอร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่จริงๆ

        “เราขอโทษเราทำไม่ได้เราห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ไม่ได้” เธอพูดปนสะอื้นพร้อมทั้งกอดเขาเอาไว้แน่น

      “ช่างเถอะถ้าอยากจะร้องก็ร้องไปเถอะ ถ้ามันทำให้ลินสบายใจน่ะ”มาวิลลูบหลังอย่างปลอบโยน

          “ขอบคุณนะที่เข้าใจเรา” อรนลินขอบคุณก่อนจะปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่อยู่นาน ธีทัตมองพี่สาวอย่างนึกสงสารยิ่งนักแต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงดี เขาถอนหายใจยาวอย่างหนักใจ

        “ร้องพอรึยัง?”มาวิลถามเมื่อปล่อยให้อรนลินร้องไห้อยู่นานอย่างหนำใจแล้ว

       “อื่อ” เธอพยักหน้ารับ มาวิลยิ้มพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้

       “ถ้าอย่างนั้นก็มาดูของที่เราซื้อมาฝากดีกว่านะ” มาวิลจูงมือพาเธอเดินมาลงลงยังโชฟาด้วยกัน ก่อนจะโชว์ของที่ซื้อมาฝากเธอให้ดู “นี่ของชอบลินไงล่ะมะม่วงรับรองว่าเปรี้ยวจี๊ดถึงใจมากเลยล่ะ แม่ค้าเขาท้าเลยนะว่าถ้าไม่เปรี้ยวจี๊ดถึงใจจริงเขายินดีคืนเงินให้สองเท่าเลย”

        “สงสัยว่าของเขาจะดีจริงถึงได้กล้าท้าแบบนี้”ธีทัตพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศเศร้าซึมให้ดูแจ่มใสขึ้นมา

       “นั่นสิ”อรนลินยิ้มขำไปด้วยกับคำพูดของน้องชาย เธอจะต้องไม่อ่อนแอต้องเข็มแข้งเอาไว้เพื่อลูกและอย่าไปคิดถึงคนเลวคนนั้นอีกเด็ดขาด เธอบอกกับตัวเองก่อนจะพยายามทำจิตใจให้แจ่มใสเข้าไว้

         “ดีหรือไม่ดีต้องลองเดี๋ยวเราเอาไปใส่จานให้นะ”มาวิลบอกพร้อมกับรีบหอบถุงมะม่วงเข้าไปจัดใส่จานออกมาให้เพื่อนสาวได้กิน

            “พี่แพ้ท้องบ้างหรือเปล่า?”ธีทัตถาม

             “ไม่นะ”เธอเคยได้ยินคนที่ท้องมักจะเวียนหัว อาเจียน แต่นี่เธอไม่ได้มีอาการอะไรเลยนอกจากอยากทานของเปรี้ยวแค่นั้นเองส่วนอาหารเธอก็ทานได้ทุกอย่างปกติไม่ได้รู้สึกเหม็นหรือไม่ชอบอะไรเลย คิดแล้วก็น่าแปลกอยู่เหมือนกันทำไมเธอถึงไม่ได้แพ้ท้องอะไรเลย

             “ดีแล้วล่ะครับผมยังกลัวอยู่เลยว่าพี่จะแพ้ท้องมาก” ที่ธีทัตรู้เรื่องพวกนี้เพราะเขาซื้อหนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์มาอ่านเพื่อที่จะได้ดูแลพี่สาวและหลานได้อย่างถูกต้อง

              “มาแล้วมะม่วงแสนอร่อยมาแล้วครับ”มาวิลยกจานมะม่วงมาวางเอาไว้ให้ตรงหน้า “ลงมือเลยคุณแม่”

              “ขอบใจจ๊ะ”เธอยิ้มขอบคุณเพื่อนก่อนจะลงมือทานของโปรดอย่างเอร็ดอร่อย “อื่อสมกับที่แม่ค้าเขารับประกันจริงๆด้วย” รสชาติเปรี้ยวของมะม่วงเปรี้ยวถึงใจจริงอย่างที่แม่ค้าบอกเอาไว้เลย และมันก็ถูกใจเธอมากด้วย

      

 

              ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา

           “พี่เป็นไงบ้างดีขึ้นรึยังค่ะ”ซาร่าถามอาการของพี่ชายเมื่อเห็นร่างสูงเดินท่าทางอิดโรยลงมาจากบนห้องมาทิ้งตัวนั่งลงยังโซฟาตัวเดียวกันกับหล่อนที่ห้องนั่งเล่นอยู่

         “ดีขึ้นบ้างแล้วล่ะแต่อาการเวียนหัวอยากอาเจียนยังมีอยู่”

      “พี่เป็นมาสองสามวันแล้วยังไม่หายสักทีไปหาหมอเถอะค่ะ” ซาร่าชวนอย่างเป็นห่วงเพราะพี่ชายของเธอมีอาการอย่างนี้มาสามวันแล้วแต่ยังไม่หายเลย

         “อื่อ!!...ก็ดี” เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเป็นอะไรกันแน่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ จึงยอมไปหาหมอตามที่น้องสาวชวน

         “โจเซฟ….โจเซฟ”ซาร่าดีใจที่พี่ชายยอมไปหาหมอเธอจึงเรียกบอดี้การ์ดคู่ใจของพี่ชายเข้ามาหา เพื่อสั่งให้เตรียมรถพาพี่ชายไปโรงพยาบาล

         “ครับคุณซาร่า” โจเซฟเข้ามาหาอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกหา

       “เตรียมรถพาพี่ชายฉันไปหาหมอเร็ว”

      “ครับ” โจเซฟรีบถอยออกไปทำตามคำสั่ง เขาถอนใจอย่างโล่งอกที่เจ้านายยอมไปหาหมอเช่นนี้

      “ไปค่ะ” ซาร่าพยุงพี่ชายลุกขึ้นเพื่อพาไปขึ้นรถที่โจเซฟเตรียมรออยู่ที่หน้าบ้าน

   เมื่อมาถึงที่โรงพยาลและเข้าพบกับหมอในห้องตรวจเรียบร้อยแล้ว กับไม่มีอะไรผิดปกติในร่างกายเลยคุณหมอผู้ที่ตรวจก็งงเหมือนกันว่าทำไมคนไข้หนุ่มถึงมีอาการแบบนี้ได้ทั้งๆที่ร่างกายก็ปกติทุกอย่าง

        “คุณไม่ได้มีอะไรผิดปกติเลยสุขภาพคุณแข็งแรงดีทุกอย่างนะครับ” คำตอบที่ได้รับรู้จากปากของหมอที่ตรวจทำให้ราฟาร์เอลไม่เชื่อถ้าเขาไม่มีอะไรผิดปกติแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ

   “คุณหมอแน่ใจหรือครับว่าผมไม่ได้มีอะไรผิดปกติ?”

   “ครับ” คุณหมอที่ตรวจยืนยันหนักแน่น

     “แล้วทำไมผมถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะครับ?” ราฟาร์เอลถามอย่างสงสัย

    “อาการที่คุณเป็นอาจจะไม่ใช่อาการของคนที่ป่วยก็ได้นะครับ”

   “หมายความว่าไงครับ?” เขางงกับสิ่งที่คุณหมอพูด

    “อาการที่คุณเป็นอาจจะเป็นเพราะคุณแพ้ท้องแทนภรรยาก็ได้นะครับ”

       “อะไรนะแพ้ท้องงั้นหรือ?”ราฟาร์เอลอุทานเสียงหลงอย่างตกใจ

“ เป็นไปไม่ได้ผมยังไม่มีเมียจะแพ้ท้องแทนได้ยังไงกัน?” แล้วอยู่ๆความคิดของเขาก็แวบไปถึงใครบางคนที่ประเทศไทย หรือว่าหล่อนจะท้องไม่เป็นไปไม่ได้หรอก แต่ว่าตลอดสามสี่วันที่เขาอยู่กับหล่อนเขาไม่ได้ป้องกันอะไรเลยสักครั้งและหล่อนก็เช่นกันเวลา หรือว่าจะเป็นไปได้ที่หล่อนจะท้อง? ราฟาร์เอลรีบลาคุณหมอแล้วพรวดพราดออกมาจากห้องตรวจนั้นทันที ต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้รู้ว่ายายแว่นท้องหรือไม่?

    “พี่คุณหมอว่าไงบ้างค่ะพี่เป็นอะไรท”ซาร่าที่นั่งรออยู่ที่หน้าห้องตรวจรีบลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นพี่ชายออกมาแล้ว

     “พี่ไม่ได้เป็นอะไร เรากลับกันเถอะ”  เขาชวนก่อนจะเดินนำหน้าน้องสาวออกไปขึ้นรถที่โจเซฟจอดรออยู่ที่หน้าโรงพยาบาล

  ซาร่างงว่าไม่เป็นอะไรได้ยังไงก็ในเมื่อพี่ชายเธอทานอะไรไม่ได้เลยได้กลิ่นอาหารก็เหม็นไปหมด  และยังอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงอยู่แล้ว จะว่าไม่เป็นอะไรได้ยังไงกัน

     “โจเซฟติดต่อหาปริณให้ฉันด้วยนะ”ราฟาร์เอลสั่งเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว และตอนนี้ก็อยู่ภายในห้องทำงานของเขาสองคนกับโจเซฟ

      “เจ้านายมีธุระอะไรที่ประเทศไทยหรือครับ?”โจเซฟาอย่างสงสัยเพราะช่วงนี้เจ้านายไม่มีธุระอะไรที่ประเทศไทยเลยนี่นา หรือว่าจะเรื่องของผู้หญิงคนนั้น เป็นไปได้หรือ ?

       “ฉันจะให้ปริณตามสืบเรื่องบางอย่างให้น่ะ”

      “เรื่องผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าครับ?”

      “ใช่”ราฟาร์เอลยอมรับออกมาตามตรงเพราะเขาไม่มีความลับอะไรกับบอดี้การ์ดคู่ใจนายนี้อยู่แล้วแม้สักเรื่อง

     “ทำไมครับ?”โจเซฟถามอย่างสงสัย

      “ฉันคิดว่ายายนั่นอาจจะกำลังท้องลูกของฉันอยู่นะสิ” โจเซฟถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำตอบ ท้องอย่างนั้นหรือผู้หญิงคนนี้ท้องอย่างนั้นหรือ?

       “ทำไมเจ้านายถึงคิดแบบนั้นครับ?”

      “ฉันมีลางสังหรณ์ และอาการที่ฉันเป็นหมอก็บอกว่าเป็นอาการของคนแพ้ท้องแทน…แทนเมีย” ประโยคสุดท้ายพูดออกไปแล้วก็เขินที่ต้องพูดคำว่า”เมีย”แบบนี้

       “ถ้าเกิดเธอท้องจริงๆเจ้านายจะทำยังไงล่ะครับ?” โจเซฟถาม

      “ฉันก็จะไปรับยายนั่นกับลูกมาอยู่ด้วยที่นี่นะสิ”

      “เธอจะยอมหรือครับ ผมคิดว่าไม่ง่ายแน่ๆ” โจเซฟเห็นความยุ่งยากที่จะเกิดขึ้นแทนเจ้านายได้เลยถ้าหากว่าอรนลินท้องจริงๆ หล่อนจะยอมให้เจ้านายรับผิดชอบอย่างนั้นหรือก็ทั้งเธอและน้องชายถูกเจ้านายกระทำเอาไว้หนักหนาซะขนาดนั้น สงสัยงานนี้เจ้านายเราคงจะต้องงานเข้าอย่างหนักเลยล่ะครับพี่น้อง

    ส่วนราฟาร์เอลเมื่อเจอคำถามของลูกน้องแบบนั้นเขาถึงกับนิ่งเงียบไปจริงสินะหล่อนจะยอมให้เขารับผิดชอบอย่างนั้นหรือ? แล้งยายนั่นจะยกโทษให้เขาหรือเปล่า? แล้วถ้าเกิดหล่อนไม่ยอมล่ะเขาจะทำยังไง? ราฟาร์เอลรู้ตัวว่าที่เขาทำเอาไว้กับหล่อนมันหนักเกินกว่าจะให้อภัยได้ 

     “ผมขอถามอะไรได้หรือเปล่าครับ”โจเซฟถามขึ้น

     “อะไร?”

     “เจ้านายรักผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมครับ?” คำถามขอโจเซฟทำให้มาเฟียหนุ่มนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้ายอมรับอย่างเต็มปากเต็มคำว่ารัก

      “ใช่ฉันรักยายนั่น เมื่อก่อนอาจจะไม่แน่ใจเท่าไหร่แต่พอรู้ว่ายายนั่นอาจจะท้องลูกของฉันอยู่ฉันจึงมั่นใจว่าฉันรักยายนั่นและจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ลูกเกิดมาโดยที่ไม่มีพ่อเด็ดขาดทั้งๆที่พ่อของเขายังนั่งอยู่นี่ไม่ได้ไปไหน”

     “ผมดีใจครับที่เจ้านายพูดแบบนี้ และดีใจที่เจ้านายกล้าที่จะเปิดใจรับคนใหม่เข้ามาแทนที่ผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว แต่ผมว่างานนี้เจ้านายคงจะเจอก้างขวางคอชิ้นใหญ่เลยล่ะครับ” โจเซฟหมายถึงธีทัตที่งานนี้คงจะขัดขวางเจ้านายเขาเต็มที่แน่ๆ

     “ฉันมีของที่จะทำให้ก้างชิ้นนี้กระเดนออกไปได้ก็แล้วกัน” เขาพูดพร้อมทั้งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เพราะมีแผนการบางอย่างในใจที่จะทำให้ธีทัตยอมเป็นพวกร่วมด้วย  ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ชอบธีทัตแต่หมอนั่นมันกล้าพาน้องสาวเขาหนีไปมันขี้ขลาดมันไม่ต่อสู้อะไรเพื่อซาร่าเลย ถ้ามันมีความกล้าที่จะมาเผชิญหน้าขอคบน้องสาวกับเขาซึ่งหน้าโดยที่ไม่พาหนีไปแบบนี้บางทีเรื่องมันอาจจะไม่เป็นอย่างนี้ จริงอยู่ที่เขาอาจะเคยมีอคติไม่ดีกับคนไทย แต่ถ้าหมอนั่นมันกล้าสู้หน้ากับเขาโดยที่ไม่ลักลอบคบกับน้องสาวเขามันก็คงจะไม่โดนซ้อมและเขาก็คงจะไม่เกลียดขี้หน้าไอ้ผู้ชายขี้ขลาดตาขาวแบบมันก็ได้

      “เจ้านายหมายถึงคุณซาร่าหรือครับ?”

       “อื่ม….ใช่”

       “แต่เจ้านายไม่ชอบหน้าหมอนั่นนี่ครับ?”

       “บางครั้งเราก็ต้องสละบางสิ่งบางอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมานะโจเซฟ”

         “ครับ” โจเซฟเข้าใจที่เจ้านายพูดก็ดีเหมือนกันจะได้มีความสุขกันเสียทีเพราะเขาเองก็เห็นน้องสาวของเจ้านายแอบร้องไห้อยู่บ่อยๆคงจะคิดถึงธีทัตมาก แต่ไม่พูดออกมา เพราะกลัวพี่ชายว่า...

 

 

 มาแล้วจ้าหลังจากที่เงียบหายไปนานวันนี้ไรเตอร์มาอัพต่อแล้วจ้า ถ้าอยากต่อว่่า อยากด่าที่ไรเตอร์ชอบทำให้ค้าง ก็ตามไปด่าได้ที่ เฟสบุ๊ค

ไรเตอร์ ต้นไผ่ นันทิดา นะ5555+


วันที่สร้าง : 30 กันยายน 2556

นิยายตอนอื่น ๆ


สยบรักซาตานร้าย - ตอนที่ 15 - ข่าวดี 100%
ผู้อ่าน : 5,483
สยบรักซาตานร้าย - ตอนที่ 11 - เป็นไปตามแผน 100%
ผู้อ่าน : 5,545
สยบรักซาตานร้าย - ตอนที่ 8 - สู้เพื่อเธอ 100%
ผู้อ่าน : 4,507
สยบรักซาตานร้าย - ตอนที่ 7 - แผนการชั่วร้าย 100%
ผู้อ่าน : 5,330
สยบรักซาตานร้าย - ตอนที่ 4 - ตัวประกัน 100%
ผู้อ่าน : 3,143

แสดงความคิดเห็น


กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Copyright © 2014 TARATORN PUBLICATION. All Rights Reserved.