สมัครสมาชิก
ลืมรหัสผ่าน สมัครสมาชิก
หมวดหนังสือ
Facebook


8 ตุลาคม 2556

สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 16 - คำสารภาพจากผู้ชายคนนี้ 100%

ผู้อ่าน : 7,729 ผู้เขียน : ต้นไผ่


บทที่16 คำสารภาพ จากผู้ชายคนนี้  100%   มาแล้วจ้ายายแว่น

    

 

       ส่วนคนที่ถูกจับตัวมาหลังจากที่สลบหมดสติไปนานก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว อรนลินค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างที่ไม่ได้เห็นมานาน และเมื่อสติเริ่มมาเต็มที่ภาพเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือความฝันก็แวบเข้าในหัวอรนลินผุดลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เลยทำให้เธอเกิดอาการหน้ามืดขึ้นมาจึงต้องทิ้งตัวลงนอนหลับตาเช่นเดิมก่อน

     “เป็นอะไร?”เสียงถามเป็นภาษาอังกฤษที่ฟังแล้วน้ำเสียงนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกินดังอยู่ข้างๆหู อรนลินลืมตาขึ้นหันไปมองดูคนที่ถามอยู่ข้างๆหูว่าเป็นใคร และเมื่อเห็นเธอก็ถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้างอย่างตกใจ เขาเป็นเขาจริงๆด้วยเธอไม่ได้ฝันไปแสดงว่าเหตุการณ์นั้นก็คือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝันนะสิ อรนลินตกใจจนทำอะไรไม่ถูกจะว่าเธอกำลังช็อกก็ว่าได้

     ราฟาร์เอลส่งยิ้มให้เขานอนกอดเธอเอาไว้ตลอดตั้งแต่พาเธอมาที่นี่โดยที่ไม่ยอมห่างไปไหนเลย และอาการตกใจของเธอตอนนี้ก็น่ารักมากเสียจนเขาอดใจไว้ไม่ไหว ชายหนุ่มจึงจุมพิตริมฝีปากบางที่เผยอค้างอย่างตกใจของหล่อนทันที

     “รู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากขนาดไหน?”เขาพึมพำบอกขณะที่จุมพิตเธอไปด้วยความอ่อนโยนและอ่อนหวานอรนลินทั้งตกใจและงุนงงมากจนไม่ทันได้ขัดขืนการกระทำของเขา กว่าสติจะกลับมาเธอก็ถูกเขากอดรัดเอาไว้เสียแน่นแล้ว ทั้งยังถูกเขาจุมพิตเอาเสียจนหายใจหายคอแทบไม่ทัน เธอเบี่ยงหน้าหนีจากริมฝีปากของเขาพร้อมทั้งผลักดันร่างสูงใหญ่ของเขาให้ออกไปพ้นตัวให้ได้ แต่เขากลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

     “อื่อ…อื่อปล่อยนะ”  เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระเธอจึงแผดเสียงใส่เขา อย่างโกรธจัด และไม่พอใจมากที่เขาทำอะไรบ้าๆแบบนี้กับเธอ ราฟาร์เอลยอมหยุดการกระทำของเขา แต่เขายังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน

     “อย่าโมโหสิเดี๋ยวกระทบถึงลูกในท้องนะ” คำพูดของเขาทำให้เธอหยุดชะงัก และมองหน้าเขาอย่างตกใจและคิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้เรื่องที่เธอท้อง เขารู้ได้ยังไง?

        “นายรู้ได้ยังไง?” เธอถามอย่างสงสัย

         “สัญชาตญาณความเป็นพ่อของฉันมันบอกไงล่ะ?” เขาพูดยิ้มๆพร้อมทั้งมองสบตาเธอด้วยแววตาพราวระยับ

         “ฮึ!!!…”เธอมองค้อนอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธออกไปว่านี่ไม่ใช่ลูกของเขา  “ปล่อยฉันนะ ปล่อย” ก่อนจะดิ้นรนจะออกจากอ้อมแขนของเขา แต่ราฟาร์เอลไม่ยอมปล่อยเขากอดรัดเธอเอาไว้แน่น มิหนำซ้ำยังหอมแก้มเธออีกด้วยเขาดีใจที่เธอไม่ปฏิเสธว่านี่ไม่ใช่ลูกของเขา แต่ถึงแม้เธอจะปฏิเสธว่าไม่ใช่เขาก็ไม่เชื่อเพราะปฏิกิริยาร่างกายของเขามันฟ้องซะขนาดนี้ว่ายังไงๆเด็กคนนี้ต้องเป็นลูกของเขาแน่  แต่อรนลินโวยวายเสียงดังลั่นอย่างไม่พอใจ ทั้งยังมองเขาด้วยสายตาเขียวปัด ที่เขาทำแบบนี้กับเธอ

       “ไอ้บ้าปล่อยฉันนะ ปล่อยไอ้คนเลว ไอ้คนใจร้ายปล่อยฉันปล่อย” เธอแผดเสียงใส่เขาอย่างเดือดดาล แต่ราฟาร์เอลกับนิ่งเฉยไม่นำพาต่อเสียงด่าทอของหล่อน

  “ภาษาของเธอดีขึ้นมากนะ” เขาไม่โกรธที่โดนเธอต่อว่าแต่กลับชมการพูดภาษาอังกฤษของเธอเสียนี่

      “ไม่ต้องมาชม”เธอแวดใส่เสียงเขียว จะไม่ให้ดีได้ยังไงล่ะก็เธอไปเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติมมานี่ ตั้งแต่พบเจอกับเขาเธอก็รู้ว่าภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สำคัญมากดังนั้นเธอจึงไปเรียนภาษาอย่างจริงจังเลยทีเดียว

      ราฟาร์เอลยิ้มกับความขี้งอนของหล่อน ไม่ว่าเธอทำอะไรก็ดูเป็นธรรมชาติน่ารักไปหมด แบบนี้ไงล่ะตลอดสองเดือนที่ผ่านมาเขาถึงตัดใจจากเธอไม่ได้เสียที เฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน ไม่ว่าเขาจะมีผู้หญิงมากมายเพียงใดแต่พวกหล่อนเหล่านั้นกับไม่สามารถทำให้เขาลืมยายแว่นคนนี้ได้เลยสักนิดและไม่มีใครทำให้เขามีความสุขได้เท่ากับหล่อนเลย อยากจะมาหาตั้งหลายครั้งแต่ก็ติดทิฐิที่มีอยู่ในใจ แต่พอรู้ว่าหล่อนตั้งท้องลูกของเขาทิฐิเหล่านั้นไม่รู้ว่ามันหายไปไหนหมด

     “ผมขอโทษกับสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดผมรู้ว่าคุณคงจะอภัยให้ผมในตอนนี้ไม่ได้ แต่ผมจะรอนะจะรอจนกว่าวันที่คุณจะ         พร้อมให้อภัยผม” อรนลินอึ้งคิดไม่ถึงว่าเธอจะได้ยินมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่และทระนงตนอย่างเขาพูดเช่นนี้ได้ และไหนจะคำที่เขาใช้แทนตัวอีกล่ะจาก “ฉัน”มาเป็น “ผม” มันเกิดอะไรขึ้นนะทำไมเขาถึงจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้

           “ถ้าฉันบอกว่ามันจะไม่มีทางมีวันนั้นล่ะ?”

           “ไม่เป็นไรผมจะรอจนถึงชาติหน้าก็ได้”

          “ฮึ!!...ชาติหน้าก็อย่าหวังเลยไม่มีทาง เพราะแนได้สาบานแล้วว่าจะขอสิ้นสุดเวรกรรมกับนายแค่ในชาตินี้แหละ ชาติหน้าขออย่าให้เราได้เจอะได้เจอกันอีกเลยฉันเกลียดไม่อยากพบเจอไอ้คนใจคอโหดร้ายแบบนายอีกแล้ว” เธอรัวใส่เขาเป็นชุดจนแทบหายใจไม่ทัน  ส่วนราฟาร์เอลได้แต่ทำหน้าสลดนิ่งปล่อยให้หล่อนต่อว่าจนกว่าจะพอใจ เพราะรู้ตัวว่าทำผิดเขาถึงได้ยอมนิ่งทนให้หล่อนด่าทอต่อว่าแบบนี้

          “นายทำแบบนี้ทำไมนายกลับมาทำไมอีก เท่าที่ทำกับฉันกับน้องเอาไว้ยังไม่พอใจอีกหรือ ไอ้บ้า ไอ้คนเลว ไปให้พ้นจากชีวิตฉันเสียที ไป ฉันเกลียดนาย นายมันคนใจร้ายใจดำ ไอ้คนเลว คนนิสัยไม่ดี ฉันเกลียดนาย” เธอทั้งต่อว่าเขาทั้งร้องไห้อย่างกลั่นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวเพราะความเสียใจความเจ็บปวดใจที่ถูกเขากระทำเอาไว้มันประดังกันเข้าสู่หัวใจเธอตั้งแต่เห็นใบหน้าของคนใจร้ายคนนี้แล้ว เขาจะกลับมาทำให้หัวใจเธอเจ็บปวดอีกทำไมนะ เธอรักเขารู้ตัวว่าหลงรักเขาก็ตั้งแต่วันที่ต้องจากกันนั่นแหละ แต่เขากับไม่ได้รักเธอเลยนี่คือสิ่งที่ทำให้เธอเสียใจยิ่งกว่า เขาใช้เธอเพื่อเป็นตัวล่อน้องชายให้พาน้องสาวเขามาส่งคืนให้เท่านั้นพอหมดประโยชน์เอาก็เฉดหัวส่งและที่ทำให้เธอเกลียดเขามากก็คือการกระทำที่ใจร้ายของเขา เขามัจชั่วช้า ใจร้ายใจดำเสียยิ่งกว่าอีกาอีก เขานอนกับเธอก็เพื่อส่งรูปไปล่อให้ธีทัตมาติดกับ เขามันชั่งชั่วร้ายจริงๆ ยิ่งคิดถึงสิ่งที่เขาทำเอาไว้กับเธอและน้องชายก็ยิ่งเสียใจและโกรธแค้นมากจึงยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

        “ผมขอโทษผมรู้ตัวว่าผิดอย่างไม่น่าให้อภัยแต่ผมก็อยากแก้ตัวนะ ” ราฟาร์เอลพูดพร้อมทั้งเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลให้เธออย่างอ่อนโยนโดยที่ไม่สนใจว่าเจ้าตัวจะเบี่ยงหน้าหนีพร้อมทั้งปัดมือของเขาให้ออกห่างด้วยความไม่พอใจ

      “อย่าเอามือสกปรกของนายมาแตะต้องตัวฉันนะ”หล่อนแวดใส่เสียงดังอย่างไม่พอใจกับการกระทำของเขาพร้อมทั้งถอยหนีจนชิดติดกับหัวเตียง  ราฟาร์เอลถอนหายใจด้วยความนักใจที่หญิงสาวจงเกลียดจงชังเขามากขนาดนี้ แต่มันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ กับสิ่งที่เขาทำเอาไว้กับหล่อน เฮ้อ!!! กลุ้มเว้ย เพราะไม่เคยงอนง้อใครมาก่อนเขาจึงไม่รู้ว่าควรจะง้อแม่ของลูกยังไง? เรื่องนี้มันทำให้เขาจนปัญญาจริงๆ

     “ลินคุณจะไปไหน?”เขาถามเมื่อหล่อนขยับลงจากเตียง อรนลินไม่มองหน้าคนใจร้าย เพราะเห็นหน้าเขาแล้วมันทำให้เธอเจ็บปวดหัวใจมาก

     “ฉันจะกลับบ้าน”หล่อนตอบเสียงแข็ง ก่อนจะเดินไปที่ประตูห้อง 

     “ไม่นะลินเราต้องคุยกันก่อน”ราฟาร์เอลตามมากอดรัดร่างที่เริ่มจะอวบอิ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเพราะการตั้งครรภ์ เอาไว้จากทางด้านหลังแน่น เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หล่อนไปไหนเด็ดขาดจนกว่า จะง้อหล่อนสำเร็จ แต่เส้นทางสู่ความสำเร็จมันก็ช่างมืดมนจริงๆก็หล่อนไม่ยอมฟังเขาเลย มีแต่โกรธและก็เกลียดเขาเท่านั้น

      “ปล่อยฉันนะ…ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคนใจร้ายใจดำ คนสารเลวอย่างนาย ฉันเกลียดได้ยินไหมว่าฉันเกลียดนาย ปล่อยฉันซิปล่อยนะ ไอ้มามาเฟียใจโหด ปล่อยฉันนะ ปล่อย”อรนิลินทั้งดิ้นทั้งใช้เล็บจิกลงยังลำแขนแข็งแกร่งที่รัดรอบเอวเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา เพื่อช่วยให้ตนเองหลุดออกไปจากการกอดรัดของไอ้คนใจร้ายที่ทำลายทั้งร่างกายและก็จิตใจของเธอจนพังยับเยินไปหมด เขาไม่ได้ทำร้ายแค่เธอแต่เขายังทำร้ายจิตใจของน้องชายเธอด้วย เขามันคนเห็นแก่ตัว คนใจร้าย คนใจโหด คนไร้หัวใจ

     “ผมขอโทษ ขอโทษที่ทำร้ายจิตใจของคุณแบบนั้น ผมมันชั่วมันเลวจริงๆนั่นแหละ  ที่ผมกลับมาหาคุณก็เพราะอยากจะไถ่โทษในสิ่งที่ทำเอาไว้กับคุณ ผมอยากจะรับผิดชอบคุณกับลูกนะ ให้โอกาสผมได้ไถ่โทษเถอะนะลิน ผมยินดีจะใช้ทั้งชีวิตทั้งหัวใจชดใช้ในสิ่งเลวร้ายที่ผมเคยทำเอาไว้กับคุณนะ” เขาวอนขอโอกาสจากหล่อน อย่างที่ไม่เคยต้องยอมให้กับใครแบบนี้มาก่อนเลย หล่อนจะเป็นเพียงคนแรกคนเดียวและก็คนสุดท้ายที่เขาจะยอมอ่อนข้อให้เช่นนี้

     “ฉันไม่ต้องการ” หล่อนปฏิเสธเสียงแข็งทันที สิ่งที่เขาทำเอาไว้กับเธอกับน้องมันเลวร้ายเกินกว่าที่เขาจะพูดแค่คำว่าขอโทษแล้วจะลบล้างได้หรอกนะ เธอจะไม่มีวันยอมให้อภัยเขาเด็ดขาด

    ราฟาร์เอลถอนหายใจด้วยความหนักใจที่หล่อนไม่ยอมให้อภัยแบบนี้ เขาก็พูดในสิ่งที่คิดว่าพูดได้ดีที่สุดแล้ว แต่หล่อนก็ยังใจแข็งไม่ยอมให้โอกาสเลย มันจึงทำให้เขาหนักใจมาก

       “ปล่อยนะฉันจะกลับบ้าน ฉันไม่อยากจะอยู่ใกล้คนใจร้ายอย่างนาย ฉันเกลียด เกลียดมากเลยด้วย”หล่อนเกรี้ยวกราดใส่เขาด้วยความโมโหและโกรธมาก สองมือน้อยเพิ่มความแรงของเล็บที่จิกเนื้อบริเวณลำแขนแกร่งของเขา ให้แรงมากขึ้นอีกเพื่อที่เขาจะได้เจ็บ และจะได้ปล่อยเธอเสียที แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิด ถึงแม้ว่าเธอจะทำร้ายให้เขาเจ็บมากขนาดไหนแต่ราฟาร์เอลก็ยังเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับการที่ถูกเธอทำร้ายแบบนั้น เขายอมทนเจ็บถ้าการที่หล่อนทำร้ายเขาแล้วมันทำให้หล่อนรู้สึกดีขึ้นบ้างถึงแม้ว่าการถูกหล่อนทำร้ายแค่นี้มันจะเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เขาเคยทำเอาไว้กับหล่อนแต่เขาก็อยากจะชดใช้ให้แม้มันจะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยก็ตาม

     “ทำร้ายผมให้สาแก่ใจคุณเถอะนะ”เขาบอกเสียงสั่นนิดๆเนื่องจากเจ็บพอควรที่โดนหล่อนทำร้ายเช่นนี้แต่เขาก็กัดฟันทนไม่ปริปากบ่นเลยสักคำ

      “ทำแค่นี้ฉันไม่สะใจหรอกนะเพราะสิ่งที่นายทำเอาไว้กับฉันกับนายธีมันเจ็บปวดกว่านี้มาก”เธอพูดพร้อมกับเพิ่มน้ำหนักมือลงไปอีกจนผิวหนังบริเวณนั้นของเขามีเลือดซึมออกมาบ้างแล้ว ยิ่งเห้นว่าเขามีเลือดออกอรนลินก็ยิ่งหนักมือขึ้นอีกเพราะเธอสะใจมากที่เห็นเขาได้เลือดแบบนี้

      “แล้วทำยังไงล่ะคุณถึงจะสะใจ?”เขาถาม พลางขบกรามแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดจากการกระทำของหล่อนเอาไว้

     “ฆ่านายให้ตายด้วยมือของฉันไงล่ะ”

    “ก็เอาซิถ้ามันทำให้คุณหายแค้นหายเกลียดผมได้ผมก็ยอม แต่ก่อนจะตายผมอยากจะบอกอะไรบางอย่างให้คุณรู้เอาไว้นะ ผมรักคุณกับลูกมาก ที่ผมกลับมาก็เพราะว่าผมรักคุณ ตั้งแต่เราจากกันไม่มีวันไหนเลยนะที่ผมจะไม่คิดถึงคุณ ยามตื่นก็คิดถึงทุกลมหายใจเข้าออกยามนอนก็เก็บเอาไปฝันถึงทุกคืน มันทำให้ผมทรมานมากเลยนะรู้มั๊ย?”เขาสารภาพความรู้สึกออกมาจนหมดสิ้นไม่ปิดบังซ่อนเร้นอีกแล้ว เพราะว่าถ้าขืนยังเก็บเอาไว้อีกอกเขามันต้องแตกแน่ๆ

    ส่วนอรนลินถึงกับลืมหาย ใจเมื่อได้ยินเขาสารภาพเช่นนี้ เธอไม่ยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินเป็นความจริง เขาบอกว่ารัก อย่างนั้นหรือ? จริงๆ? นี่ฉันกำลังอยู่ในความเป็นจริงหรือความฝันกันแน่เนี่ย?หล่อนคิดอย่างคนที่สมองลอยคว้าง เธอกำลังช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน โลกทั้งใบเหมือนจะหยุดหมุนนาฬิกาเหมือนจะหยุดเดินกับห้วงเวลานี้ หล่อนทำอะไรไม่ถูกพูดก็ไม่ออกเพราะทั้งอึ้งทั้งตกใจอยู่

    “ผมรู้ว่าคุณอาจะไม่เชื่อแต่ผมจะใช้เวลาทั้งหมดของชีวิตนี้พิสูจน์ให้คุณเห็นเองขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองเถอะนะลินผมอยากจะดูแลคุณกับลูกนะ”เขาวอนขอความเห็นใจ และขอโอกาสจากหล่อนอีกสักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ฝ่ายหญิงจะไม่รับรู้อะไรแล้ว เพราะยังตกใจอย่างคิดไม่ถึงกับการที่ได้ยินเขาบอกว่ารักอยู่นั่นเอง

         “ไม่จริงมันไม่ใช่เรื่องจริงมันเป็นแค่ความฝัน”เธอพึมพำราวกับละเมอ เพราะยังไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่ว่าสิ่งที่ได้ยินคือความจริง มือน้อยที่จิกเล็บทำร้ายเขาเมื่อครู่ หยุดการกระทำแทบทันทีก่อนะเอี้ยวตัวหันหน้ามามองหน้าเขาอย่างตกใจและคิดไม่ถึง ราฟาร์เอลจ้องสบกับดวงตาคู่โตที่อยู่หลังแว่นตาอันใหญ่เพื่อให้หล่อนค้นหาความจริงจากดวงตาของเขาว่าสิ่งที่เขาพูดมันคือเรื่องจริงในทุกคำพูด

           “เชื่อเถอะนี่คือเรื่องจริงทั้งหมดยายแว่นสุดที่รักของผม”  เขาย้ำให้เธอฟังชัดๆครั้งพร้อมทั้งก้มลงจุมพิตริมฝีปากของเธออย่างรักใคร่ตอนนี้อรนลินไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนเขาอีกแล้วหัวใจของเธอมันกำลังพองโตและมีความสุขมากกับคำบอกรักของมาเฟียเถื่อนคนนี้ หัวใจของเธอเป็นของเขาอยู่แล้วพอได้ยินเขาบอกรักเช่นนี้หัวใจดวงนี้ของเธอก็อ่อนยวบพร้อมที่จะอภัยให้เขาทันที ความโกรธความเกลียดความน้อยใจทั้งหลายแหล่ถูกพังทลายลงด้วยคำเพียงสามคำนี้อย่างง่ายดาย

      อรนลินยิ้มทั้งน้ำตาออย่างมีความสุขเธอเปิดปากออกรับจุมพิตของเขาอย่างเต็มใจสองมือที่ดันอกกว้างของเขาเอาไว้ในคราวแรกเปลี่ยนขึ้นมาโอบรัดรอบต้นคอแกร่งของเขาเอาไว้แทนใครจะว่าเธอใจง่ายก็ตามเถอะในเมื่อเธอรักเขาและเขาก็พึ่งบอกว่ารักเธอและที่สำคัญเขาเป็นพ่อของลูกเธอด้วยดังนั้นการที่เธอจะใจอ่อนยอมยกโทษให้เขาคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้งในเมื่อทำแล้วมันมีความสุขนี่…

   ราฟาร์เอลยิ้มอย่างพอใจที่เธอตอบสนองต่อจุมพิตของเขาเช่นนี้ที่เธอบอกว่าจะไม่มีทางยกโทษให้เขาเด็ดขาดคงจะไม่จริงเสียแล้วเพราะตอนนี้เขาเห็นเส้นทางนั้นโรยด้วยกลีบกุหลาบเลยทีเดียว ขณะที่ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินไปกับจุมพิตแสนหวานที่ต่างก็มอบให้แก่กันและกันอยู่นั้น ก็มีเสียงดังเอะอะมาจากข้างนอกห้องมาขัดจังหวะหวานเสียนี่

   ราฟาร์เอลถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากหวานนุ่มของเธออย่างไม่เต็มใจ อรนลินอายหน้าแดงเมื่อเห็นสายตาหวานที่เขามองมา ทั้งยั้งรอยยิ้มล้อนั้นด้วย

      “หวานมากเลยครับ ลูกเราคงจะดีใจที่แม่ยอมยกโทษให้พ่อแบบนี้” เขาพูดยิ้มๆ ยิ่งเขาพูดเธอก็ยิ่งอาย

    “ขี้ตู่ใครเค้ายกโทษให้?”เธอแกล้งเสียงเขียวใส่แก้เขิน พร้อมทั้งหลบตาเขาอย่างอายๆ ที่ยอมให้เขาจูบง่ายๆแบบนี้

    “ก็ยอมตอบสนองจูบซะหวานหยดแบบนี้ไม่เรียกว่ายกโทษให้จะเรียกว่าอะไรล่ะครับ?”เขาพูดและ อรนลินหน้าแดงซ่านเขินอายจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

แต่แล้วอารมณ์หวานก็ต้องสะดุดลงเมื่อเธอได้ยินเสียงของมาวิลและธีทัตดังโวยวายอยู่ข้างนอก

“สงสัยเพื่อนคุณกับน้องชายคงจะมาถึงแล้วล่ะ”อรนลินมองหน้าเขาอย่างสงสัยว่าสองคนนั้นรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่

“ผมโทรฯไปบอกพวกเขาเองแหละ”ราฟาร์เอลตอบคำถามให้เธอหายสงสัยเมื่อเห็นสายที่เป็นคำถามของเธอมองมา

      อรนลินหลบสายตาคมของเขาที่มองมาเพราะเธอเขินอายเกินกว่าจะสู้กับสายตาหวานเชื่อมที่เขาทอดมองมาได้ และเธอก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเธออยู่ในห้องนอนที่เมื่อสองเดือนก่อนเธอเคยถูกจับตัวมาอยู่ที่นี่กับเขา

       “ลุกเถอะออกไปรับมือกับสองคนนั้นกัน” เขาชวนพร้อมทั้งดึงให้เธอลุกตามขึ้นมาด้วย และช่วยจัดผมและเสื้อผ้าที่ยุ่งให้เข้าที่ให้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะพาเธอออกไปหาผู้มาเยือนทั้งสองคน

       “ลินเป็นไงบ้างไอ้มาเฟียนี่มันทำอะไรหรือเปล่า?”มาวิลโผเข้ามาดึงกระชากอรนลินออกจากมือของราฟาร์เอลทันทีเมื่อเขาพาเธอออกมาจากห้องนอน ราฟาร์เอลยอมปล่อยมือเธอเพราะกลัวอรนลินเจ็บและกระเทือนถึงลูกในท้องด้วยจึงยอมปล่อยให้เธอถูกมาวิลดึงไป โจเซฟและปริณจะเข้ามาจับตัวของมาวิลเอาไว้แต่เขายกมือห้ามไม่ให้เข้ามาบอดี้การ์ดทั้งสองคนจึงถอยออกไปยืนนิ่งตามเดิม

  “เปล่าเขาไม่ได้ทำอะไรเราเลย”อรนลินรีบบอกเพราะกลัวว่ามาวิลจะทำร้ายเขาเข้าดูแล้วตอนนี้เพื่อนของเธอกำลังของขึ้นมาก ไม่อยากจะให้มีเรื่องเพราะถ้ามีจริงเพื่อนของเธอนี่แหละที่จะเจ็บตัว ส่วนเขาเธอไม่ห่วงเพราะรู้ว่าปริณไม่มีทางทำอะไรเขาได้แน่นอน

        “คุณพาตัวพี่สาวผมมานี่ทำไม?”ธีทัตถามเสียงแข็งอย่างไม่พอใจที่เขาทำแบบนี้

         “พามาปรับความเข้าใจ” ราฟาร์เอลตอบตามความเป็นจริง

         “ผมว่าคุณอย่ามายุ่งกับพวกเราอีกดีกว่าอยู่ใครอยู่มันดีแล้ว” ธีทัตพูดอย่างไม่พอใจ

        “ดีแน่หรือ?นายไม่อยากจะอยู่กับน้องสาวฉันงั้นสิ ก็ได้ฉันจะให้ซาร่าแต่งงานกับคนที่ฉันหาให้”

        “อย่านะ” ธีทัตร้องห้ามเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อเขาพูดเช่นนั้นและมันก็ทำให้ ราฟาร์เอล ลอบ ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

         “นายอยากจะแต่งงานกับซาร่าหรือเปล่าล่ะ?” เขาถามอย่างหยั่งเชิง  ธีทัตมองสบตากับพี่ชายของคนรักนิ่งอย่างเดาใจว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไรกันแน่ถึงได้พูดแบบนี้ออกมา

        “คุณต้องการอะไรทำไมถึงพูดแบบนี้?” ธีทัตถามออกไปอย่างที่ใจคิด

         “นายก็ตอบฉันมาก่อนสิว่าอยากแต่งงานกับซาร่าหรือเปล่า?” ราฟาร์เอลไม่ตอบแต่เขาถามกลับแทน

         “ใช่ผมอยากแต่งงานกับซาร่า อยากจะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต” ธีทัตพูดออกมาตามที่ใจสั่ง

         “ถ้านายกล้าอย่างนี้ตั้งแต่แรกเรื่องมันก็คงจะไม่เป็นอย่างนี้”

         “ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา”ธีทัตพูดสิ่งที่ค้างคาในใจออกมา เขารู้ว่าสิ่งที่ทำมันผิด เพราะว่าเขารักซาร่ามากถึงได้ทำอะไรแบบนั้นลงไป ทำโดยที่ไม่คิดตรึกตรองเสียก่อน ผลลัพธ์ที่ออกมามันถึงได้เลวร้ายแบบนี้ พี่สาวต้องมาเป็นผู้รับกรรมกับการกระทำที่ไร้หัวคิดของเขา

          “ไม่เป็นไรฉันก็ขอโทษนายเหมือนกันสำหรับที่ผ่านมา ตอนนี้ซาร่าอยู่ที่ห้องข้างๆนายไปหาเขาสิ”ทั้งคำขอโทษและ คำอนุญาตของราฟาร์เอล ทำให้ธีทัตทั้งอึ้งทั้งตก  เพราะคิดไม่ถึงว่าพี่ชายของคนรักจะพูดอะไรแบบนี้

     “อะไรนะครับ?”เขาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

     “ฉันบอกว่าซาร่าอยู่ห้องข้างๆ ไปหาซิถ้าช้าฉันอาจจะเปลี่ยนใจนะ”ราฟาร์เอลบอกยิ้มๆ  สำหรับธีทัตคำพูดนี้ของราฟาร์เอลเหมือนเสียงสวรรค์ที่ทำให้ธีทัตดีใจสุดๆไปเลยทีเดียว

       “ขอบคุณครับ แต่ผมอยากจะรู้ว่าคุณทำแบบนี้ทำไม?” ธีทัตถามอย่างสงสัย

     “ก็เพราะว่าฉันรักพี่สาวของนายไง ”คำตอบของราฟาร์เอลทำให้ทุกคนอึ้ง แต่อรนลินเขินหน้าแดงซ่านบิดมือตัวเองไปมาอย่างอายม้วน กับคำสารภาพนี้ของเขา

      “คุณรักพี่สาวผมจริงๆหรือครับ?”ธีทัตถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ มันเป็นอะไรที่คิดไม่ถึงจริงๆ

        “จริงสิฉันรักพี่สาวของนาย ก็เหมือนกับที่นายรักน้องสาวฉันนั่นแหละ”ธีทัตมองพี่สาวแล้วยิ้มอย่างดีใจ ที่ในที่สุดหลานของเขาก็มีพ่อและที่ดีใจกว่านั้นก็คือราฟาร์เอลรักพี่สาวของเขาอย่างคาดไม่ถึง  อรนลินหลบตาน้องชายด้วยความเขินอาย ก็คนไม่เคยมีประสบการณ์ความรักมาก่อนนี่นาพอมีกับเขาก็ต้องทั้งเขินทั้งอายซิ

      “ถ้าอย่างนั้นผมจะยกพี่สาวให้คุณก็แล้วกันเพื่อตอบแทนที่คุณยกน้องสาวให้ผม”ธีทัตพูด ยิ้มๆ

      “ฉันเต็มใจและยินดีรับ และฉันสัญญาว่าจะดูแลพี่สาวของนายกับลูกให้ดีที่สุด ฉันจะไม่มีวันทำให้เขาเสียใจเด็ดขาดฉันสัญญา” ขณะที่พูดกับธีทั้ตสายตาของเขากับมองไปยัง ยายแว่นของเขา ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก และเหมือนจะให้คำมั่นนี้กับหล่อนด้วย ฝ่ายหญิงนั้นเมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเขามันก็ทำให้เธอทั้งปลื้มทั้งดีใจทั้งตื้นตันมาก ที่เขาพูดอะไรแบบนั้น

     “ผมก็เหมือนกันครับผมสัญญาว่าผมจะรักและดูแลซาร่าด้วยชีวิตและหัวใจของผม  ผมจะไม่มีวันทำให้ซาร่าต้องเสียใจเด็ดขาด”ธีทัตให้คำมั่นกับพี่เขยเช่นกัน  บุรุษสองนายต่างก็มองสบตาซึ่งกันและกันเพื่อดูให้ลึกเข้าไปถึงหัวใจว่าคำมั่นที่ต่างให้แก่กันและกันว่าจะรักผู้หญิงที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพวกเขาได้จริงดั่งคำที่พูดหรือเปล่า และเมื่อมองให้ลึกต่างก็เห็นว่าคำพูดของแต่ละฝ่ายนั้นเชื่อถือได้แน่นอน

     “ฉันเชื่อนาย”ราฟาร์เอลมองน้องเขยพร้อมกับยิ้มน้อยๆ เขาเชื่อว่าธีทัตจะดูแลซาร่าได้ดีไม่แพ้กับเขาแน่นอน เพราะเขาเห็นความรักและก็ความจริงใจที่ชายหนุ่มคนนี้มีให้น้องสาวของเขาจากแววตาที่ธีทัตแสดงออกมาให้เห็น

    “ขอบคุณครับ” ธีทัตยิ้มให้พี่เขยกับพี่สาวด้วยความดีใจก่อนจะรีบวิ่งไปหาคนรักที่ห้องข้างๆตามที่ราฟาร์เอลบอกทันที โดยที่ไม่สนใจคำคัดค้านของมาวิลเลยแม้แต่น้อยที่ไม่ยอมให้อรนลินอยู่กับราฟาร์เอล

           “เฮ้ย!!...นายทีแกพูดอย่างนี้ได้ไงวะจะยกพี่สาวให้ไอ้มาเฟียนี่ได้ไงฉันไม่ยอมนะเว้ย นายธี กลับมาก่แนซิวะ” มาวิลโวยวายตามหลังของธีทัตอย่างไม่ยอมให้เพื่อนอยู่กับไอ้มาเฟียนี่เด็ดขาด             เขาไม่พอใจที่ธีทัตยอมยกพี่สาวให้กับไอ้มาเฟียนี่ง่ายๆเพียงเพราะมันเอาน้องสาวมาล่อ ฮึ!! ถึงธีทัตจะยอมแต่เขาจะไม่ยอมเด็ดขาด เขาจะไม่มีวันยอมให้เพื่อนสาวต้องอยู่กับไอ้มาเฟียใจโหดนี่เด็ดขาดเป็นไงเป็นกันซิ ยอมตายโว้ยเพื่อเพื่อน

       “ถึงนายทีจะยอมแต่ฉันไม่ยอมเว้ยไอ้มาเฟียหน้าหล่ออย่าหวังเลยว่าแกจะได้ลินไปนะ  ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลินอยู่กับคนใจร้ายใจดำอำมหิตอย่างแกเด็ดขาด” มาวิลหันมาพูดกัราฟาร์เอลอย่างเดือดดาลพร้อมทั้งก้าวขึ้นมาบังร่างของเพื่อนสาวเอาไว้อย่างปกป้องเต็มที่

           “แล้วแกเป็นใครไอ้ตี๋หน้าจืดถึงจะมาขัดขวางผัวเมียเขาไม่ให้อยู่ด้วยกันน่ะ?” ราฟาร์เอลพูดกับมาวิลอย่างไม่พอใจ ถึงแม้ปริณจะยืนยันว่าทั้งสองเป็นแค่เพื่อนกัน แต่เขาก็ยังหวงหึง และไม่พอใจมากที่มาวิลมาทำท่าทางปกป้องเมียของเขาแบบนี้  “อยากจะชกหน้าจืดๆของไอ้หมอนี่ให้เลือดกลบปากจริงๆเว้ย” ราฟาร์เอลิดอย่างหงุดหงิดหัวเสีย ที่มีผู้ชายมาออกโรงปกป้องเมียของตนเองตำตาตำใจแบบนี้

           “ฉันก็เป็นเพื่อนของลินนะซิไอ้มาเฟียใจโหด” มาวิลเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

          “แกเป็นแค่เพื่อนแต่ฉันเป็นสามี และยังเป็นพ่อของลูกในท้องยายแว่นด้วยนะเว้ย ดังนั้นฉันย่อมมีสิทธิ์มากกว่าแกเพราะฉะนั้นคนนอกอย่างแกก็ถอยไปซะอย่ามาเสือกกับเรื่องของรอบครัวฉัน ถ้าไม่อยากเจ็บตัวน่ะ”

          “ไม่มีทางแกไม่ต้องมาทวงสิทธิ์อะไรเลยนะไอ้มาเฟีย ยังไงๆฉันก็จะไม่ยอมให้เพื่อนฉันอยู่กับแกแน่”

           “แกกล้าดียังไงถึงมาขัดขวางฉันแบบนี้อยากตายรึไง?” ราฟาร์เอลขู่อย่างเดือดดาลที่มาวิลขัดขวางเขาแบบนี้

         “ก็ลองดูสิ งานนี้ฉันสู้ตายละไม่เชื่อก็เข้ามาเลยมา แต่ตัวต่อตัวนะเว้ยห้ามหมาหมู่” มาวิลท้าพร้อมทั้งทำท่าทางมวยไทยพร้อมสู้เต็มที่ อรนลินยิ้มขำกับความอวดเก่งของเพื่อนเธอรู้ว่ามาวิลรักและเป็นห่วงเธอมากจึงขัดขวางเต็มที่แบบนี้ และเธอก็อยากจะแกล้งราฟาร์เอลเหมือนกันเธออยากจะให้เขารู้ว่าเวลาโดนขัดขวางความรักน่ะมันเป็นยังไง เธอจึงไม่พูดอะไรนอกจากอยู่นิ่งๆให้ทั้งสองหนุ่มจัดการกันเอาเอง อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำยังไง?

         “โจเซฟปริณยินนิ่งทำไมโยนไอ้ตี๋หน้าจืดนี่ออกไปให้พ้นห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ”ราฟาร์เอลสั่งอย่างหงุดหงิดหัวเสีย

           “อย่าแตะเพื่อนฉันนะ” อรนลินสั่งเสียงเขียวทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มทั้งสองคนไม่กล้าขยับตัว ได้แต่ยืนมองหน้าเจ้านายและก็มองหน้ากันและกันตาปริบๆเท่านั้น ก็คำสั่งของเมียนายย่อมมีอำนาจกว่านายอยู่แล้ว จึงงไม่มีใครกล้าเสี่ยง

            “นี่ลินคุณเห็นมันดีกว่าผมงั้นหรือ?”เขาถามเธออย่างไม่พอใจ และมองอย่างเอาเรื่อง

            “จะว่างั้นก็ได้”เธอแกล้งพูด อย่างเข้าข้างมาวิลเต็มที่

             “นี่…”ราฟาร์เอลมองเธออย่างขัดใจและเอาเรื่อง จะเข้าไป ดึงเธอมาลงโทษที่เห็นผู้ชายอื่นดีกว่าสามีของ ตัวเองแต่มาวิลก็ขวางเอาไว้ไม่ยอมให้เขาเอาตัวเธอมาได้ง่ายๆ

             “นี่แกคิดจะรังแกเพื่อนฉันรึไง? อย่าหวังถอยออกไป” มาวิลเงยหน้าขึ้นไล่เขาเสียงห้วนอย่างไม่พอใจที่เขาจะเข้ามาดึงอรนลินไปจากตนมาวิลสูงแค่ไหล่ของเขาเองเพราะราฟาร์เอลเป็นชาวตะวันตกทำให้เขามีรูปร่างสูงใหญ่มาก แล้วมีหรือที่มาวิลจะสู้คนร่างใหญ่อย่างเขาได้

         “ถอยไปนะไอ้ตี๋หน้าจืด” ราฟาร์เอลผลักนิดเดียวมาวิลก็เซล้มไม่เป็นท่าแล้ว จากนั้นเขาก็ดึงเธอให้เดินตามเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งเพื่อลงโทษที่เห็นผู้ชายอื่นดีกว่าสามีของตัวเอง  ส่วนมาวิลก็ทุบประตูปังๆอยู่ด้านนอกเพื่อบอกให้เขาปล่อยเธอออกไป แต่คนในห้องนอนก็ไม่สนใจ นอกจากจะทำโทษคนที่เห็นคนอื่นดีกว่าสามีเท่านั้น

              “ทำไมถึงเห็นไอ้หมอนั่นดีกว่าผมบอกมาสิ?” เขาถามเธออย่างเอาเรื่อง

              “เปล่านะ” เธอแก้ตัว

              “ไม่เชื่อ” เขากอดรัดร่างของเธอเอาไว้แน่น

               “จริงๆนะฉันก็แค่อยากจะให้นายรู้เสียบ้างว่าเวลาที่โดนกีดกันความรักนะมันเป็นยังไง นายจะได้รู้ว่าธีทัตกับซาร่ารู้สึกยังไงบ้าง หัดเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง อย่าเอาแต่ใจตัวเองมากนัก” เธออธิบายให้เขาเข้าใจ พร้อมกับสั่งสอนด้วย

      “แน่นะ”เขาถามอย่างไม่ไว้วางใจไม่อยากให้เธอเห็นผู้ชายคนอื่นดีไปกว่าตัวเอง มันหึงมันหวง

       “แน่สิ”อรนลินยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

       “ก็ได้ผมเชื่อคุณ แ


วันที่สร้าง : 8 ตุลาคม 2556

นิยายตอนอื่น ๆ


สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 18 - การกลับมาของแฟนเก่า 100%
ผู้อ่าน : 4,355
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 18 - การกลับมาของแฟนเก่า 50%
ผู้อ่าน : 6,634
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 17 - เริ่มต้นชีวิตคู่ในต่างแดน 100%
ผู้อ่าน : 5,932
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 13 - แลกเปลี่ยนตัว 100%
ผู้อ่าน : 7,317
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 12 - จำต้องจาก 100%
ผู้อ่าน : 5,997
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 10 - ทำสิ่งชั่วร้าย 100%
ผู้อ่าน : 6,502
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 9 - ยอมเขาอีกแล้ว 100%
ผู้อ่าน : 12,091
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 6 - ผิดแผนแต่กับชอบซะงั้น 100%
ผู้อ่าน : 8,824
สยบรัก ซาตานร้าย - ตอนที่ 3 - ข่มขู่บังคับเอาความจริง 100%
ผู้อ่าน : 4,548
สยบรัก ซาตานร้าย (เปลี่ยนจากชื่อเดิมสยบรักมาเฟียร้ายค่ะ) - ตอนที่ 2 - ล่าข้ามโลก100%
ผู้อ่าน : 3,015

แสดงความคิดเห็น


กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Copyright © 2014 TARATORN PUBLICATION. All Rights Reserved.